"ฉันเป็นกระบองเพชร"

มติชนสุดสัปดาห์ประกวดเรื่องสั้น
"ต้นน้ำ"

 "แม่ฮะๆ นี่ต้นอะไร แปลกจัง" เด็กน้อยเอ่ยถามผู้เป็นแม่

"ไหนจ๊ะ อ๋อ เขาเรียกว่าต้นกระบองเพชรน่ะลูก" ผู้เป็นแม่บอกลูก เด็กน้อยแววตาฉงน เอื้อมมือหมายจะจับ

"อย่าจับนะลูก!" แม่ร้องห้าม วางต้นกุหลาบในมือลง เด็กน้อยหันกลับมา ไม่พูดอะไร แต่แววตาขอคำตอบ

"มันมีหนามนะลูก ระวังมันจะตำมือ ไปดูอย่างอื่นกันดีกว่า"

แม่จูงมือลูกน้อยออกไป เด็กน้อยเดินตามไปอย่างว่าง่าย



"เจ้ากระบองเพชรเอ๋ย ไม่มีใครสนใจแกหรอก สวยก็ไม่สวย แถมมีหนามเยอะแยะคอยทิ่มตำเสียอีก" ต้นกุหลาบค่อนแคะว่ากระบองเพชร

"เธอเองก็มีหนามเหมือนกันนี่" กระบองเพชรตอบกลับ

"แต่ฉันมีดอกที่สวยงาม และหนามของฉันก็ไม่ได้มากมายเหมือนแก คนสามารถลิดหนามของฉันออกได้ง่ายดาย เดี๋ยวคอยดูสิว่า ระหว่างฉันกับแก ใครจะถูกซื้อก่อนกัน"

ต้นกุหลาบท้าทาย

ไม่นานนักต้นกุหลาบก็ถูกจับจองโดยหนุ่มสาวคูหนึ่ง ก่อนจากไปต้นกุหลาบยังไม่วายเยาะเย้ยกระบองเพชร

"เห็นไหม ฉันบอกแล้ว หวังว่าแกคงไม่ได้อยู่ที่นี่ไปจนตายหรอกนะ บ๊าย บาย" ต้นกระบองเพชรได้แต่ยิ้ม

วันแล้ว วันเล่า ที่มีผู้คนมากมายแวะเวียนมายังร้านต้นไม้แห่งนี้ ต้นกระบองเพชรยิ้มรับกับทุกคนส่วนใหญ่มองผ่านมันไป บางคนหยุดมอง แต่...ก็เดินจากไป

ต้นกระบองเพชรยังคงอยู่ที่เดิม ทุกวัน...ทุกวัน

"สงสัยว่าเราคงจะต้องตายอยู่ที่นี่จริงๆ แล้วมั้ง..."กระบองเพชรคุยกับตัวเองแผ่วเบา

กระทั่งวันหนึ่ง

"พี่คะ ต้นนี้เท่าไหร่คะ"

" อ๋อ กระบองเพชรต้นนี้หรือ 30 บาทละกัน ผมลดให้"

ต้นกระบองเพชรหันมองมาทางต้นเสียง เมื่อได้ยินคนเอ่ยถึงมัน เจ้าของร้านจัดการห่อมันส่งให้ลูกค้า

"ฝากดูแลมันด้วยนะครับ" เจ้าของร้านบอกหญิงสาวที่ยิ้มรับแทนคำตอบ

ก่อนออกมาจากร้าน ต้นกระบองเพชรเอ่ยขอบคุณเจ้าของร้านที่ดูแลมันมาอย่างดีโดยตลอด แต่เขาคงไม่ได้ยิน เจ้าของร้านมักบอกกับลูกค้าแบบนี้เสมอๆ เมื่อมีคนมาซื้อต้นไม้ออกไป ว่าฝากดูแลด้วย

ต้นกระบองเพชรตื่นเต้นเล็กๆ ว่าที่อยู่ใหม่ของมันจะเป็นอย่างไร จนมาถึงที่พักของหญิงสาว ซึ่งเป็นอพาร์ตเม้นต์ชั้นที่ 2 

เธอวางต้นกระบองเพชรไว้ที่ระเบียง

"อยู่ตรงนี้แล้วกันนะ" เจ้าของใหม่พูดด้วยรอยยิ้ม 

ต้นกระบองเพชรยิ้มตอบ

ทุกๆ วันหลังเลิกงาน หญิงสาวจะคอยพูดคุยกับต้นกระบองเพชรน้อย คอยรดน้ำให้

จริงๆ แล้ว ต้นกระบองเพชรอย่างมัน สามารถมีชีวิตอยู่ได้ด้วยการต้องการน้ำเพียงน้อยนิด ไม่ต้องรดให้ทุกวันก็ได้ แต่มันก็มีความสุขทุกครั้งที่ได้ฟังเธอพูดคุย แม้ว่ามันจะโต้ตอบไม่ได้

แต่วันหนึ่ง...หญิงสาวกลับมาไม่พบเจ้าต้นกระบองเพชรน้อยอีกแล้ว มันหายไปไหน หญิงสาวสับสน หรือว่ามันจะตกลงไป หญิงสาวรีบชะโงกหน้าออกไปดูที่พื้นถนน แต่ไม่มีร่องรอย

"ต้นกระบองเพชรหรือคะ ป้าเห็นมันตกอยู่บนถนน ก็เลยเอาไปทิ้งแล้วล่ะ ของคุณหรือ ป้าขอโทษนะคะป้าไม่รู้" แม่บ้านของอพาร์ตเม้นต์บอกหญิงสาวที่ถามหาต้นกระบองเพชร

หญิงสาวไม่ถือโทษป้าแม่บ้าน แต่แววตาเศร้าสร้อย

 "โอ๊ย! อะไรวะ...ต้นกระบองเพชรของใครเอามาทิ้งในถังขยะได้" คนเก็บของเก่า โดนฤทธิ์เดชของหนามกระบองเพชรเข้าไปเต็มๆ ขณะกำลังหาขวดพลาสติก

ว่าแล้วก็หยิบต้นกระบองเพชรขว้างออกไปสุดแรง 

"แม่ง...เจ็บฉิบ"เขาสบถตามหลัง

ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ ต้นกระบองเพชรอยากบอกเช่นนั้น

ต้นกระบองเพชรตกลงไปอยู่ข้างถนน ลำต้นตะแคง ไม่มีพื้นดินให้หยั่งราก

วันแล้ว วันเล่า ที่มันต้องอยู่ในสภาพนั้น โชคยังดีที่ยังมีหยดน้ำค้างยามเช้าคอยหล่อเลี้ยงลำต้น แม้จะเป็นเพียงน้ำค้างหยดเล็กๆ แต่มันก็มากพอสำหรับเจ้าต้นกระบองเพชร

มันต้องตากแดด ตากลม

วันแล้ว...วันเล่า

 "โอ๊ะ! ไปเตะโดนอะไรกัน อ้าว...ต้นกระบองเพชรนี่ ทำไมมาอยู่ที่นี่" ชายหนุ่มสนเท่ห์ที่มีต้นกระบองเพชรมาอยู่ข้างถนนแบบนี้

"เกือบโดนเหยียบเข้าแล้วไหมล่ะ เอาไปปลูกที่บ้านดีกว่า" ชายหนุ่มหยิบต้นกระบองเพชรขึ้นมา แล้วบรรจงใส่ลงในกระเป๋าสะพายอย่างแผ่วเบา ไม่ได้กลัวต้นกระบองเพชรช้ำหรอก แต่กลัวหนามของมันต่างหาก

มันถูกนำใส่กระถางใบใหม่แล้วเอาไปไว้ในสวนหย่อมร่วมกับพันธุ์ไม้นานาชนิด

"นี่เธอ เพิ่งมาอยู่ใหม่เหรอ"

ต้นกระบองเพชรเหลียวไปหาที่มาของเสียง เห็นเจ้าผีเสื้อสาวตัวน้อยบนพื้นหญ้า

"เข้ามาใกล้ๆ ฉันก็ได้นะ" ต้นกระบองเพชรชักชวน

"ไม่ล่ะ ฉันกลัวหนามเธอตำ" ผีเสื้อปฏิเสธ

"นั่นสิ ใครๆ ก็กลัวหนามของฉัน"

แล้วเธอเป็นไงมาไงล่ะ ถึงได้มาอยู่ที่นี่ได้" ผีเสื้อถาม

ต้นกระบองเพชรน้อย บอกเล่าถึงความเป็นไป สิ่งที่มันได้พบเจอ ผีเสื้อได้ฟัง พลางแปลกใจระคนทึ่ง

"ถ้าเป็นต้นไม้อื่นคงได้เหี่ยวเฉาตายไปแล้วล่ะ เธอนี่เก่งจริงๆ"

"ธรรมชาติสร้างให้ฉันไม่ยอมแพ้ที่จะมีชีวิตอยู่"

"แต่เธอคงจะน้อยใจที่ใครๆ ก็กลัวหนามของเธอ หรือเธอคงอิจฉาดอกไม้อื่นๆ ที่สวยงามกว่าเธอบ้างสินะ"

"ไม่หรอก"

"ทำไมล่ะ"

"ก็..." ก่อนที่ต้นกระบองเพชรจะได้ตอบ ผีเสื้อสาวก็บินจากไป เพราะผีเสื้อหนุ่มบินมาตาม

กระบองเพชรอยากบอกผีเสื้อว่า...

มันไม่เคยน้อยใจที่เกิดมาเป็นเช่นนี้ ไม่เคยคิดอิจฉาดอกไม้อื่นที่เกิดมาสวยงามกว่า มีคนชื่นชมมากกว่า แม้มันจะไม่สวยงามและมีกลิ่นหอมเช่นดอกไม้อื่นใด แต่มันก็มีความงามในแบบของตัวเอง มันยอมรับในความเป็นต้นกระบองเพชร

และก็อยากให้ใครๆ ยอมรับมันในแบบที่มันเป็น

"พ่อขา...ต้นกระบองเพชรนี่ใครเอามาคะ" เสียงเจื้อยแจ้วของสาวน้อยเอ่ยถาม

"อ๋อ พ่อเก็บมาจากข้างถนนน่ะลูก ช่วยดูแลรดน้ำให้ด้วยนะ"

"ได้ค่า!!" สาวน้อยรับคำ

"หน้าตาแปลกๆ นะเรานี่" สาวน้อยเอ่ยทักทายสมาชิกใหม่ "แต่ก็น่ารักดีนี่นา"

สาวน้อยหยิบที่ฉีดน้ำมาพรมลงบนลำต้นของเจ้ากระบองเพชร ต้นกระบองเพชรต้นน้อยยิ้มรับละอองน้ำ

และถึงแม้ว่ามันจะได้รับการดูแลแค่เพียงเล็กน้อยในบางครั้ง แต่บัดนี้เจ้ากระบองเพชรต้นนี้ ก็เปี่ยมล้นไปด้วยความสุข

ชื่นชมในความเป็นตัวเอง อย่าได้หวังว่าใครจะมายอมรับในตัวเรา ถ้าหากเรายังไม่ยอมรับในความเป็นตัวของตัวเอง

อย่าเลย...เสียเวลาเปล่า

เจ้าต้นกระบองเพชรฝากบอก ก่อนที่มันจะหันไปทักทายเพื่อนๆ ต้นไม้อื่นที่ยิ้มต้อนรับมันอยู่รายรอบ